Bij het downloaden van foto's van mijn nieuwe telefoon naar mijn mac zie ik ineens deze foto van een week geleden op het plein. Zo'n moment dat je met z'n viertjes buiten voor het huis aan het spelen bent en dat alles even klopt. Op dat moment had ik het trouwens niet eens vol door. Te druk in mijn hoofd om het zo te voelen als nu ik die foto goed bekijk. De boys happy, wij happy, dat kan er soms ineens zo bewust even inklappen, heerlijk.
Dat heerlijke ventje is alweer 6, en zo ontzettend grappig. Hij heeft een hoed voor mij gemaakt, van papier. Zo'n ding met stroken die ze ook op verjaardagen op school maken. Op de hoed staat voor Grace van Luka, zelf geschreven, en hij heeft het ding gemaakt omdat: ik zo goed kan werken.
Dus ik ga donderdag met de "ik kan zo goed werken" hoed naar mijn werk. Ben er hartstikke trots op, dat hij aan mij denkt als ik werk en blij dat hij het positief vindt. Lieffie.
Begin april zegt hij tegen mij "ik mag van juf nu al naar groep 3 als ik dat wil, dat kan ik volgens haar wel". Ik ben daar absoluut geen voorstander van, een klas overslaan. Laat maar lekker met zijn vriendjes spelen, dat lerern kan nog lang genoeg. Dus ik reageer een beetje lauwtjes, wil hem ook niet zijn trots afnemen. Roept ie "1 april"!, de etter!
En koken kan hij als de beste, vooral gehaktballetjes draaien. Dat joch wordt groot.
Wat een lekker lome zondagavond, na een lekker weekendje met z'n tweeen. Het is de afgelopen weken druk geweest, leuk druk, dat wel. De webwinkel smallcouture heeft inmiddels zo'n 20 bezoekers per dag en de sale in Vreeland was een succes, mijn opdracht bij 'De Bank' loopt nog steeds goed en daarnaast zijn er nog de overige bezigheden en hobbies. Ook Erik heeft het druk, dus even een weekendje kindvrij leek ons wel ok. Luka, die zaterdag 6 is geworden, vierde dit bij zijn moeder in Parijs. En Emieltje ging uit logeren bij zijn tantes Okje en Marja in Dordrecht. Dat vond hij aanvankelijk niet tof, maar hij wende snel en heeft een heerlijk weekend gehad. De jonge kitten van de tantes, 10 weekjes oud en superspeels, zal nu wel een week bij moeten komen.
Dat gaf ons de mogelijkheid om vrijdag te pokeren, zaterdag naar een feest te gaan nadat we eerst uit eten gingen en lekker uit te slapen.
Inmiddels ligt Emiel weer in zijn eigen bedje te slapen. Luka komt woensdag weer thuis. Daar kijk ik nu nog meer naar uit. Ik ga maar even wat nieuwe foto's van de jongens uploaden, heb ze wel gemist.
Het is niet te geloven, zeker binnen drie weken, maar www.smallcouture.nl draait! Ik heb nog geen mega-orders, en ik ga hier zo enorm niet rijk van worden, maar het is geweldig om met weer een doosje naar de dagwinkel te lopen (in Vreeland tegelijkertijd de stomerij en postkantoor) om twee broekjes naar een mevrouw in Harlingen te versturen. En twee shirtjes naar een andere dame in Den Bosch. Of een superleuk shirt (heb 'm ook voor Emiel gepikt) voor Henk Jan's Joep. Echt helemaal gaaf. Wat een leuke hobby. Ik kan het een ieder, die een beetje zat is van CSI, internetpoker of andere al te passieve hobbies aanraden (niet hetzelfde gaan doen nou, er is concurrentie zat!).
Oh ja, het plaatje is de taartpunt met de hits vanuit Nederland in percentages. In aantallen zit ik van 17 februari (lancering) tot nu op 461 bezoeken van 193 bezoekers. Geen idee of dit veel is, maar ik ben er hartstikke blij mee.
SmallCouture.nl is nog niet helemaal af, maar het begint erop te lijken. Mijn opdracht bij ABN Amro loopt goed en is erg leuk. Ik coach iemand, die (onterecht) worstelt met haar zelfvertrouwen en zij begint de boodschap te begrijpen. Ik ben nog met iemand bezig met een concept dat ik ooit nog in de markt ga zetten en met het mee-organiseren van Koninginnedag hier in ons dorp. En ik heb net mijn interviews voor de Vreelandbode ingeleverd. Erik is druk met MIER, met het opzetten van Improjuice waarin zij met collega-cabaretiers op het podium klimmen, het uitdenken van Buiten Bedrijf, een theateravond speciaal voor een bedrijf en hij is ineens helemaal in de weer met gemeenteraden, afdelingen etc voor D66.
Vandaag allemaal even niet. Ik ben lekker gaan zwemmen met Emiel, heb met de beide jongens gespeeld en heb met ze in bad gezeten. Emiel wilde zelf zijn toetje eten, dus die moest nog een keer in bad, en het is superleuk om dat met z'n drieen te doen. Daarna boekje lezen en liedjes zingen om de boys in slaap te krijgen. Toen tijd voor onszelf. Genieten van nieuwe gordijnen, de oude konden echt wel in de wasmachine volgens Erik. Wijntje, beetje tv kijken. Nu zit ik lekker te bloggen en Erik pokert. Morgen gaat Erik met Luka mijn oude laptop halen, die was kapot maar is door de pianist van Erik, ook een Emiel, gerepareerd. Dus heeft straks onze 5-jarige zijn eigen laptop voor spelletjes, decadent joch. En zondag gaan we naar de Dierentuin, waar ik als actielid voor WNF kindjes ga sminken en de boys lekker met Erik gaan rondhollen.
Soms lijkt het druk, maar in mijn interview met de maandelijkse oer-Vreelander (iemand die zijn hele leven al in Vreeland woont, vaak boeren) leer ik veel oude wijsheden die de boel lekker relativeren. De oer-Vreelander van deze maand zei: "Tegenwoordig is iedereen zo ontzettend druk, maar eerlijk gezegd, meer uren dan wij vroeger maakten, maken ze geloof ik niet. We deden ons ding en maakten ons er gewoon niet zo druk over". Hahaha, geweldig zo'n man! Mij hoor je niet meer over drukte klagen.
De jongens doen het hartstikke goed en ik ben - financiele crisis of niet - gewoon aan het werk bij de bank. Maar het werd tijd voor iets nieuws. En omdat ik toch als nieuwe moeder de halve avond op marktplaats aan het struinen was voor leuke broeken, blouses, truien enzovoort voor mijn boys, heb ik hier maar even een serieuze business van gemaakt.
Voor leuke merkkleding voor minder: ga naar www.smallcouture.nl !!! Zie je ook weer eens een nieuwe foto van mijn lieve Luka (alweer bijna 6 en een supermodel)
En nou maar hopen dat ik al die dozen in de kamer een plek weet te geven die beter is dan onze eigen woonkamer.
Iedereen.......een geweldig en heel gelukkig nieuwjaar!!! Geen greintje cynisme of iets dat daar op lijkt, ik hoop oprecht dat een ieder dit jaar krijgt wat hij of zij nodig heeft. En dat we allen de wijsheid en de liefde in ons hart hebben om de juiste keuzes te maken en om te leren en indien mogelijk te genieten van de dingen die gebeuren buiten onze controle om.
Erik en ik zijn het jaar met zijn tweetjes gestart. Luka vierde oud en nieuw met zijn moeder en Emiel bij zijn opa en oma in Delfzijl. De eerste keer zonder Emiel viel mij de eerste twee dagen heel zwaar, maar eenmaal met Erik in Praag was ik ook blij weer even met hem te zijn in een andere vorm dan de vader van mijn kind en de man met wie ik samenwoon. Wat een goed idee. De eerste avond voelde ik rond half zes nog de drang om naar het hotel te gaan (etenstijd, moet naar huis, punt). Dat we gewoon door het prachtige Praag konden blijven struinen was een grote stap die erg bevrijdend aanvoelde. En vanaf toen was het weer helemaal hij en ik, soms even geen kinderen is stiekum toch wel fijn.
Toch blijft voor mij de terugkeer met het enorm blije mannetje van anderhalf, dat pas bij mijn terugkeer doorhad dat ik weg was, het hoogtepunt. Hij had me niet gemist, had het enorm naar zijn zin gehad met opa en oma en zijn tante Esther en haar kids. Op de foto zie je hem met zijn 3 jaar oude neefje Yardan ('jadan'). Maar zijn enorme devotie toen hij mij zag, de duik uit mijn zus haar armen in mijn armen en het honderduit vertellen in zijn onverstaanbare, maar vooral onweerstaanbare peutertaal is a blessing. Morgen halen we Luka op en zijn we weer met z'n vieren. Met eindelijk na een half jaar op een betonnen vloer te hebben geleefd, een nieuwe houten vloer. Met nadat ik het met mijn eigen kont van de vensterbank afduwde, een nieuwe Mac (prachtig ding!), maar dat is materie en daarmee peanuts. Veel belangrijker: met de leukste mannen van de wereld. Ik wens nogmaals iedereen heel veel geluk en voldoening.
Nou eindigde ik mijn vorige bericht met 'laat maar barsten die zeepbel' en jemig, dat begint er toch op te lijken. Beurzen die dieprood staan, waar geen enkel fonds in de plus zit. De impact is groot, maar heel verrassend is het niet.
Vroeger speelden wij veel bord-spelen thuis en mijn ouders waren wel van het toepassen van kinderregels. Dus als ik bij monopolie op een hotel van mijn vader stond, was dat toch een stuk goedkoper dan als mijn moeder hetzelfde overkwam. Maar een regel stond, je kunt verliezen. Als je geld op is, is het op. Dan mochten we niet nog een keer in de bank graaien. Terecht, want dan kun je natuurlijk nooit verliezen. En nooit kunnen verliezen betekent ook nooit kunnen winnen. Niet echt.
Het economische systeem draait om het darwinistische principe, dat de sterkste wint. In de economie misschien eerder de slimste. Iemand die iets handiger doet dan een ander wint. Als het nu niet meer uitmaakt wat er wordt verkwist, als je ook maar een beetje 'pech' compenseert , dan is het spel niet zuiver meer. Het is logisch dat overheden nu banken overnemen, steunen. Niets doen leidt immers tot grote paniek bij burgers die hun spaartegoeden zien verdwijnen, de huizenmarkt stort in, het hele economische systeem wellicht. Maar of het helpt? Laten we blijven hopen. In de tussentijd blijven we genieten van de minder materiele dingen, die behouden hun waarde.
Wall Street herstelt van verliezen staat er op teletekst. De beurs was positief nadat zes centrale banken nog eens 124 miljard euro in de geldmarkt mikten. Waar komt dat vandaan? Hadden ze die nog ergens op de plank liggen of mochten ze dat bijdrukken? Bestaat het wel? Is het een luchtbel waar we nu langzaam aan de maximum rek zijn gekomen? En wat gebeurt er als de luchtbel knapt?
Ik heb er even geen beeld bij, maar het lijkt me ernstig. Misschien moet ik leren hoe ik mijn eigen voedsel kan verbouwen, en hoe ik kleren kan maken. Of moet ik een vak leren, zodat ik straks iets te bieden heb aan mensen, als de financiele wereld geen ruimte meer heeft voor mij.
Ik schenk mezelf wat te drinken in, sinas - heb al genoeg wijn gehad bij de borrel vanmiddag - en breek bijna mijn nek over de loopwagen van Emiel. Met een big smile denk ik aan dat blije mannetje, supertrots op zichzelf dat hij kan lopen. The best things in life are free. Laat maar barsten die zeepbel.
Afgelopen dinsdag belde ze en vanochtend kwam Erik er eindelijk aan toe om zijn zus Okje terug te bellen. Hoe het met ons gaat, en waarom er geen recente foto's op mijn weblog staan, zodat ze kan zien hoe de jongens er tegenwoordig uitzien. "Mijn god, weblog" dacht ik. "Dat is lang geleden!". Dat is niet de eerste keer dat ik dat denk, maar dat nu mijn laatste bericht van 3,5 maand geleden is, is wel heel gortig. Zeker als dit de manier is voor tantes die ver weg wonen om hun neefjes te volgen.
Tja, we hebben een vol leven met allemaal leuke ontwikkelingen. Met de jongens uiteraard, alweer 1 en 5 jaar en ze doen het allebei geweldig. Vanochtend weer lekker uitgeslapen. Emiel is alleen maar slapen, lachen en proberen te lopen. Luka is zo lief stout en heel grappig. Ik ben daarnaast weer bij ABN aan de slag en ook bezig om met een oud collega een bedrijfje aan het uitdenken. En Erik is naast zijn optredens druk met televisie en is ook in gesprek met een derde partij om MIER uit te diepen. En dan schieten bepaalde dingen erbij in. Prive-afspraken, verjaardagen, weblogs.
Ik geniet als een gek van alles, maar ik zal mijn weblog beter bijhouden. Omdat ik het leuk vind en voor mensen als 'tante' Okje. Hierbij alvast een foto uit de States, van twee maanden geleden. Ik zet er meer in het fotoalbum Okje!
Hoeveel kan een 5 jarig ventje uitproberen? Voorwerpen, situaties, Erik en mij. Vanavond een hoogtepunt. Hij wil van tafel en buitenspelen, ik vind het genoeg geweest, hij moet over een half uur naar bed. Buurvrouw komt lang, wijntje verder, en ik besef me dat ik hem uit het oog ben verloren. Even bij de buren kijken, nee daar is hij niet, dan maar een rondje lopen.
Ik kom voorbij de kerk bij het witte huisje dat de kerk gebruikt voor verenigingsdingetjes enzo, en daar staat Luka met zijn 2 buurmeisjes van 6 en 4 de witte muren vol te smeren met hondestront. Met een baksteen smeren ze de nieuwe voorraad op de muren. Dikke plakken stront!!!
Ik vertel hem dat hij hiermee een week zijn Nintende DS mag inleveren, maar dat maakte toch niet heel veel indruk. En dan zeg ik dat ik ook geen verhaal ga voorlezen. Huilen, smeken, hij deed het nooit meer, ik mocht zijn DS houden, alles, als ik maar een verhaaltje zou lezen.
Ik heb het niet gedaan en ben daar deels trots op, en deels voel ik me schuldig. En ik smelt, omdat het dan toch ineens weer die lieve kleine jongen is, volledig over de rooie dat hij niet zijn verhaaltje voor het slapen krijgt. En die mij niet durft te vragen om Ollie, zijn knuffel, die nog in ons bed ligt door onze ochtendknuffel. Ik zie hem net liggen. Lieffie, morgen lees ik een verhaaltje, mits zijn handen poepvrij blijven en hij niet iets ergers verzint.
Het begon bij Emiel, die met een knalrood pus-oortje wat zielig leek, maar er niet heel ziek van was. Daarna in het weekend een telefoontje dat Luka ziek is en of we hem eerder kunnen ophalen. Koorts, snotterig, dat was dus nummer twee. Gisteren leek het of er een egel in mijn keel zat, dat groeide vannacht uit tot scheermesjes in keel, neus en oorholtes. Vandaag ben ik binnen gebleven, dat doe ik zelden, maar ik kon niet praten en alles doet zeer. Vanmiddag met Luka en Emiel gaan slapen, en voor mij was dit een verbetering. Voor Luka niet, 40,2 koorts en oorpijn. En inmidddels is Erik nu ook aan de beurt. Waar mijn keel nu weer voelt alsof daar een egel huisvest, zit nu hij op het scheermes-niveau. Wat een familie.
Morgen zou normaliter Luka naar school, Emiel naar de oppas, ik naar 2 opdrachtgevers en Erik naar een klus in Breda gaan. Ik ben benieuwd of iemand dat gaat halen. Volgens mij wordt dat een waterbedje.
Tegenwoordig krijg ik al de vraag, of alles goed gaat. Omdat ik zo lang niet meer heb geschreven. Het eerste kan ik volmondig met een 'heel goed' bevestigen. Het tweede kan ik ten stelligste ontkennen. Ik heb wel geschreven, alleen niet op mijn weblog. Ik heb een nieuwe hobby!
In De Vreelandbode, de opvolger van de VreelandPost, verzorg ik het stukje 'Rondje Zuwe', waarin ik een oer-vreelander en een import-vreelander uitnodig voor een wandeling. Ondertussen vraag ik hen naar wat zij leuk vinden aan Vreeland, wat ze missen enzovoort. Hartstikke leuk en wat een mooie verhalen. De eerste die ik wilde interviewen was meneer Bos. Markante man, vreselijke staar maar nog wel in zijn volvo rondscheurend, grootse verhalen. Blijkt hij net te zijn overleden. Maar zijn vrouw, zelf ook in de tachtig, wist zeker dat hij het geweldig had gevonden, dus heeft zij het verhaal gedaan. Niet wandelend, daarvoor is ze te slecht ter been. Maar wel na 64 jaar samen nog steeds verliefd op die man. Ontroerende verhalen, en ik leer het dorp zo goed kennen nu.
Naast mijn verhaal wordt een middenstander in het dorp in het zonnetje gezet, is de oranjevereniging, net als de gym-, schaats- en muziekvereniging aan het woord, en is er een 'oud en nieuw' met foto's van vroeger en nu. En een activiteitenkalender. Geweldig.
Mijn droom is natuurlijk een oplage van 3 miljoen, heel Nederland die als een schriftelijke soap de perikelen in Vreeland volgt. Om in de stress van de stad even weg te zakken in de kneuterigheid van dat dorp aan de Vecht. Even de belangstelling polsen....
Vanavond was Peter, mijn oude buurman uit Amsterdam hier. Ik had gisteren eindelijk een avond dat ik even tijd had om rond te bellen. Dankzij een vreselijk achterstallig onderhoud heb ik niet al mijn geplande gesprekken kunnen doen, maar Peter wilde ik al een tijd zo graag weer even spreken, dat moest gewoon. En toevallig moest zijn vriend werken en Erik ook, dus hebben we gelijk de avond erna geblocked.
In de tijd dat ik naast Peter woonde, waren wij beide vrijgezel. Daar zijn inmiddels twee kinderen en twee partners bijgekomen, maar het gesprek van vanavond was als vanouds. Politiek, relaties, wijn, over de waarheid van "zoveel lieve mensen" van Acda en M, en weet ik veel, gewoon leuk. Wat mij betreft de eerste van de vele avonden waarop ik weer met vrienden, kennissen of puur op mezelf dingen ga ondernemen, in plaats van bankhangen, wakend over de twee kids boven die in de afgelopen zes maanden 0 keer wakker zijn geworden.
Misschien zijn nu de hormonen helemaal klaar? Is het de wijn? Of is het weer lente? Geen idee wat het is, maar ik voel nieuwe energie in mij stromen en ben er blij mee.
De Europese parlementscommissie voor begrotingscontrole heeft onderzoek gedaan naar gerotzooi met gemeenschapsgeld. De uitkomsten van het onderzoek zijn achter gesloten deuren besproken en zullen ook niet openbaar worden gemaakt. Het rapport noemt sowieso geen namen van betrokkenen.
Een Europarlementslid heeft een familielid als assistent aangenomen voor ongeveer 16.000 euro per maand. Een andere misstand is het uitkeren van 19,5 keer het maandsalaris aan kerstbonus. En zo nog een paar.
De keiharde maatregel die wordt ingevoerd, is het invoeren van CAO-schalen. Dat zal ze leren.
Wat freaky is, als ik even mijn conspiracy-denken uitgeschakeld laat, is de waarschuwing van wat inmiddels "up above" is. In die tijd was ik geen voorstander van Fortuyn, de logica ontging mij destijds. Maar voortschrijdend inzicht is ook iets moois. Maar we kiezen er zelf voor, toch?
De verkiezingscampagnes in Amerika die op dit moment plaatsvindt vind ik interessant. Meer nog dan vanuit politiek belang, om de vraag of de inspiratie die van Barack Obama uitgaat, genoeg is om een systeem van regels, macht en politiek omver te gooien. "Is hij waar?" Eerlijk gezegd vind ik zijn "yes we can" geweldig en wil ik hem graag geloven.
Ik geloof er in, maar bemerkte bij mijzelf direct twijfel toen een filmpje op youtube liet zien, dat hij de woorden van een andere democraat, Duval Patrick, blijkt te hebben gebruikt voor een van zijn meest inspirerende betogen "just words". Duval Patrick hield een speech in 2006, in vrijwel de letterlijke bewoordingen als waarin Obama ze nu in 2008 gebruikt. Is hij toch fout?
Tot ik de onderstaande verklaring van Patrick hoor: "Ik ken hem meer dan 15 jaar en de woorden zijn goed, waarom niet?" En als de interviewer hem vraagt, of hij net zo rustig zou hebben gereageerd als Hillary Clinton de woorden had gebruikt, is zijn reactie goud. " Sure, they're good words". Soms ben ik gewoon te cynisch, Go Obama!!
Ik bijt weer nagels. Zo stom. Ben ik er een jaar niet meer mee bezig, ineens rats rats rats, en daarna blijf ik knagen. Het ziet er niet uit, zowel mijn vingers als het geknaag zelf, het doet pijn en het maakt me niet bepaald rustiger. Maar ermee ophouden, ho maar. Moet ik echt meer rust in mijn kop hebben.
De onrust zit niet in de hoeveelheid tijd die ik werk, maar in de hoeveelheid tijd dat het in mijn kop blijft spoken als ik niet aan het werk ben en ik eigenlijk andere, privedingen hoor te doen. Alle Zen-lessen, present moment awareness overtuigingen en belangrijker, mijn eigen principes ten spijt, merk ik dat mijn gedachten te vaak afdwalen naar 'als ik dit nu zo aan ga pakken'. Controle zoeken, zo graag willen dat het loopt, dat ik het wil afdwingen. Terwijl ik zelf geloof dat de beste verandering vanuit een vrije wil plaatsvindt, niet doordat er iemand aan staat te trekken.
En terwijl ik uit ervaring weet, dat ik veel beter werk en meer kan hebben als ik de knop omzet. Thuis met de kids, telefoon uit, spijkerbroek aan, voetballen, knuffelen, kletsen! Kids op bed en Erik op pad? Joggingbroek aan, laptop op schoot en werken. Lezen over Obama vs Clinten en over de onzin van schoolsystemen in plaats van blijven zoeken naar een oplossing voor een vraag die steeds waziger wordt door er te lang naar te staren. "Grant me the serenity to accept the things I cannot change, the courage to change the things I can, and the wisdom to know the difference."
Dus nou maar even lekker bloggen, een wijntje, beetje zappen. Kan er nu toch even niets aan doen, en ben ik morgen weer het vrouwtje. Met over een paar weken weer nagels. In ieder geval met meer rust in mijn donder.
Vandaag heb ik eindelijk de tijd gehad, om mijn oude mailtjes door te nemen. Van alle nieuwsbrieven die ik ontvang, lees ik altijd trouw die van de Ode. Houdt me als zelfstandig ondernemer in de financiele wereld enigszins in aanraking met die andere zijde.
Soms is het "hmm, hmm, oh ja". Maar vanavond was het er weer eentje... Mevrouw Njoki Njoroge Njehu uit Kenia, die blijft vechten voor een betere verdeling van economische middelen. En daarin uitblinkt in een redelijkheid die zo zeldzaam, maar tegelijkertijd zo nodig is voor het oplossen van misstanden. Omdat genuanceerde denkbeelden je niet toestaan om de andere kant op te kijken.
Njehu is directeur van 50 Years Is Enough, een netwerk voor economische rechtvaardigheid in de wereld. Haar pijlen zijn met name gericht op de Wereldbank, het IMF en de Wereldhandelsorganisatie (WTO). Volgens haar zijn deze drie architecten van de globalisering verantwoordelijk voor armoede, ongelijkheid en veel andere ellende in honderden miljoenen mensenlevens.
Ze noemt deze organisaties 'antidemocratisch'. Hun beleid wordt opgelegd zonder inspraak van de inwoners van de landen die de gevolgen ervan dagelijks ondervinden. Njehu haalt een oude Afrikaanse spreuk aan: 'Als de olifanten vechten, gaat het gras kapot.'
Een voorbeeld die zij noemt: 'Een voorwaarde waaronder ontwikkelingslanden een lening kunnen ontvangen, is de belofte om meer te exporteren. Dat betekent dat mensen in deze landen meer eten moeten produceren, terwijl ze zelf niet eens genoeg hebben. Het eten dat ze produceren, is dus bestemd voor de Westerse wereld.' Ze noemt meer voorbeelden.
En dan denk ik, "ik weet dat het gebeurt' , maar het komt toch binnen. Ik wil dit graag delen, omdat het gegeven mij een machteloos gevoel geeft. Ik weet nog niet wat ik ermee moet doen. Dus deel ik het, als een eerste stap.
Twee van de drie projecten die ik momenteel leid, zijn in de afrondende fase. Met de gebruikelijke laatste loodjes, maar het lijkt weer goed te komen. Geweldig om te zien dat de mensen in die projecten blij en opgelucht zijn dat het ze gaat lukken. Het derde project is in opstart, en dat vraagt veel overtuigingskracht en inzet om het vlot te trekken. En zo met een Luka van vier en half, een Emiel van net een half jaar oud, en een volgeboekte partner, is het druk. Maar ik vind het geweldig.
Als ik op mijn werk ben, dan ren ik vol gas alles te regelen, en denk verder nergens aan. En als ik thuis ben en de boys dartelen om mij heen, dan ben ik volledig thuis. In de tijd tussen dat ik ze vandaag bij de oppas heb opgehaald, en dat ik ze in bed heb gestopt, heb ik verloren met Cars op de playstation, aan Luka uitgelegd dat als je niet eet, je nooit zo groot als papa wordt, liedjes gezongen en op the Scissor Sisters gedanst. Emiel die vanuit zijn wipstoel overal mee naartoe verhuisd en vanaf die plek naar ons kijkt en lacht. De hoeveelheid adrenaline is groter dan het verbruik aan energie en dat zorgt voor een euforisch gevoel.
Nog een uurtje dan komt Erik ook zo ongeveer weer thuis. Misschien blijf ik even wachten omdat het fijn is om te horen hoe zijn optreden is gegaan, en om de ditjes en datjes over de jongens even door te nemen. Maar misschien val ik over een half uurtje ook wel om, en merk ik het wel als hij naast mij kruipt. Hoor ik het morgen wel. Zijn we allemaal ineens 's middags thuis, goed zeg.
Ja ja, ik weet dat er weer een tijd komt om over de serieuze dingen van het leven te gaan praten. Maar ik geloof er heilig in dat een van de belangrijkste lessen van ons leventje is, dat je ongeremd en vreselijk moet genieten van de mooie dingen in je leven. Dat je niet bij je huidige leven stilstaat en denkt over hoe het beter kan zijn, maar dat je beseft wat er nu al is, zodat dat niet ineens voorbij is, en je er alleen nog maar melancholisch aan kunt terugdenken.
Soms is dat lastig, soms zo eenvoudig........... Wat een ventje, alweer 5 maanden.
Ik wens iedereen die het nog niet van mij persoonlijk heeft ontvangen, een heel mooi, liefdevol en gelukkig nieuwjaar!!!!!!!
Het is zo'n gave reclame, maar dit is nog leuker.....tik je eigen site maar eens in in het zoekvenster, en je weet niet wat je ziet: Goeiemoogle
Gisteravond is MIER verkozen tot beste cabaret van het Zwols cabaret festival 2007. Yahoe!!!!! En dus prijkt er bij ons thuis nu een prachtige sculptuur, de Ovatie. Erg leuk om mee te maken, en hoewel Erik zeker en onbevreesd de uitslag stond aan te horen, vond ik het zelf in de zaal toch ineens wel erg spannend. Maar, onnodig dus. Mooi! Voor meer hierover, kun je op het mier-log kijken:
Luka heeft vorige week de Sint op de boot aan zien komen. Superspannend natuurlijk, als je 4 jaar bent. Wij vroegen hem of hij zich kon herinneren dat de Sint vorig jaar ook met de boot aankwam. Hij heeft een goed geheugen, dat soort dingen weet hij meestal nog redelijk na te vertellen. "Ja, maar dat was een neppe, want die had een zachte buik". Ok! Luka had hem "de kieteldood" gegeven (onze strafmaatregel als hij zogenaamd stout is, red) en gevoeld dat de buik opgevuld was.
Maar goed, dit jaar was de echte Sint er dus. Hij heeft vanaf dat hij Sint op de boot had gezien, elke avond in de schoorsteen staan zingen, in de hoop dat hij de volgende dag iets in zijn schoen zou vinden. En wat die lieve Sint ook vrijwel elke avond deed, de schat.
Gisteren kwam Sint op school langs. Wij natuurlijk benieuwd.... "Dat was een andere dan die van de boot, deze had andere ogen". Pffffffff, wat een vent. Nou ja, 's avonds bij tante Esther keek hij weer met spanning of hij Sint - de echte natuurlijk - op het dak kon zien aan de overkant. Geen spoor van twijfel. Mooi hoor.
Deze wil ik jullie niet onthouden...................
Luka begint de familiebanden te analyseren. En heeft mij eergisteren gevraagd of ik zijn zus ben. Ik ben immers niet zijn moeder, maar zijn 'Grace'. Maar wat is dat dan? Hij is vier en een half, en van mij mag hij alles weten, dus ik zeg: "ik ben jouw stiefmoeder".
Luka helemaal ondersteboven, boos en verdrrietig en ontkent het stellig. Wat ik dan weer een compliment vond, want hij kent alleen de stiefmoeders van sneeuwwitje en assepoester, nou dat wil je dus niet. Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat er ook lieve stiefmoeders zijn. Maar nee, ik moest toch maar weer gewoon zijn 'Grace' zijn. Ook goed, vind ik zelf ook mooier klinken.
Gisteren leek hij de ergste schrik teboven te zijn en ging voor de tweede ronde. "He Grace, jij bent toch mijn heks?" Lieffie, ik ben jouw alles, wat je maar wilt.
